Op Haren & Snaren

Op Haren & Snaren

Polderen

Een aantal jaren terug mocht toenmalig Premier Kok in Amerika uitleggen wat “polderen” was;
In het buitenland keken ze nogal op van het feit dat wij in Nederland zoveel meningen in een trechter gooiden, en daar dan naar ieders tevredenheid een gezamenlijke oplossing of visie uit haalden.
Man,man,man, wat waren we trots, “wij” mochten in “the USA” uitleggen hoe wij toch zo succesvol waren op gebied van politieke samenwerking, ieders mening respecteren , én daar dan óók nog eens een voorspoedige economie aan over houden

Doorgeslagen

Dat “polderen” werd een werkwoord, waar iedereen zich op elk bestuurlijk niveau mee ging bezighouden;
De politiek,de voetbalclub, de geitenfokvereniging , allemaal gingen ze polderen.
Iedereen mocht zijn of haar mening geven, en we probeerden er óók nog iets mee te doen.
En toch….voor mijn gevoel zijn we de laatste jaren hierin doorgeslagen;
Zwarte Piet of niet, Genderneutraal, examen-eisen ,CAO, alles en iedereen mag iets roepen, en we houden er rekening mee.
En juist dáár zit volgens mij een probleem !

Onderbuikgevoel

Dat roepen is volgens mij iets typisch Nederlands; Geef een mening, en je krijgt er tien terug.
Het valt me echter op dat niet elke mening er ter zake toe doet .
“Roepen om het roepen” vanuit een onderbuik gevoel is meestal een slechte raadgever in een gesprek , iets waar ik me óók nogal eens schuldig aan maak .
Oók ik krijg soms een gevoel bij een situatie waarvan ik niet precies kan duiden waarom ik vóór of tegen ben, maar wel meteen mijn mening wil geven.
Dat had ik ook toen ik recent een aantal artikelen las met betrekking tot ZZP-ers en onderneemsters die met terugwerkende kracht recht hebben op een uitkering van het UWV wanneer ze in een bepaalde periode zwanger zijn geweest.

ZZP ? Ojee !

Volgens mijn definitie is een ondernemer een persoon (m/v) die met gebruikmaking van geld,kennis en arbeid probeert een inkomen te genereren.
Toen er in een krantenartikel stond dat veel ZZP-ers géén Arbeidsongeschiktheidsverzekering hadden, geen pensioen opbouwden , en zelfs moeite hadden om een ziektekostenverzekering te betalen, dacht ik;
“dan zijn hun prijzen dus te laag, en hebben ze niet goed doorgerekend wat er per uur binnen moet komen”.
De oplossing die in het artikel werd aangedragen was simpel:
De overheid moet voor ZZP-ers gaan faciliteren op het gebied van Arbeidsongeschiktheidsverzekering, pensioensopbouw, én er moet een speciale, goedkopere Ziektekostenverzekering komen !
Kort daarna werd bekend dat ondernemers die in een bepaalde periode zwanger waren geweest met terugwerkende kracht een uitkering van het UWV dienden te krijgen volgens de wettelijke “vangnetregeling “.

Dat wakkerde mijn onderbuikgevoel aan, en ik wilde direct het een en ander gaan roepen/schrijven, want dit kon in mijn ogen niet.

Ondernemer? Of niet ?

Ik onderbouwde mijn mening , gaf aan waarom ik het raar vind dat er een aparte regeling getroffen moet  worden voor ZZP-ers ; een ondernemer heeft de lusten, maar óók de lasten, en kan niet terugvallen op regelingen die eigenlijk getroffen worden voor werknemers óf mensen met een laag inkomen uit werk.
Op mijn opmerking dat “een ondernemer niet van de overheid kan verwachten dat deze een vangnet bouwt, en dat ondernemen betekend dat je zélf verantwoordelijk bent”, kreeg ik een stortvloed aan reacties !
-Ik was Dom !
(dat zou kunnen)
-Ik moest zelf maar eens 9 maanden met een kind in mijn buik gaan lopen
( veranderd dat iets aan de situatie c.q. de discussie ? )
-De overheid was verplicht om te zorgen voor inkomen bij ziekte
( Uhm…waarom ? )
-De ziektekostenverzekering was véél te duur voor een Zelfstandig ondernemer
( betaald een ondernemer méér premie dan een werknemer ? )

De opmerkingen bleven maar komen, maar er was geen enkel inhoudelijk argument waarom ik mijn mening zou moeten herzien.

“To Polder or not to Polder “

Wanneer we, met elkaar, zoveel meningen hebben, en we willen het iedereen naar de zin maken, ontstaat er een regelgeving die totaal onduidelijk is.
Het buikgevoel van sommigen gaat overheersen, en kreten als “dat is niet eerlijk” en “waarom zij wel/ik niet” vliegen over en weer , zonder daadwerkelijk iets toe te voegen aan de discussie of de uiteindelijke besluitvorming.
Wanneer de overheid blijft proberen om middels allerlei regeltjes iedereen binnen één of ander vangnet te helpen, is het ondernemerschap niets meer waard;
De ondernemer die niet duidelijk een prijs durft te stellen, en daardoor zichzelf niet kan voorzien van een verzekering of pensioen wordt dan als het ware een “werknemer zonder vast inkomen”.
Deze betaald dan geen sociale premies, maar wenst wél gebruik te maken van faciliteiten die de overheid voor hen in het leven heeft geroepen.

Duidelijk ? Duidelijk !

Af en toe is een helder JA!  of NEE!  zo belangrijk bij het poldermodel, zowel politiek als op de werkvloer;
Het maakt een hoop duidelijk.

Wie het iedereen naar de zin wil maken, krijgt meer tegenstand dan verwacht  !

 

Walter Postma

Walter Postma is Kapper en Haarwerk-leverancier bij kapsalonRosa, en geeft trainingen & showpresentaties aan collega-kappers in heel Nederland. Als hobby schrijft deze ondernemer (song)teksten voor Lyricle.nl. In deze column schrijft hij over zaken uit het dagelijks leven,bespiegelingen op de actualiteit en geeft af en toe vrijblijvende adviezen…

No Comments Yet

Comments are closed