Reorganisatie

Reorganisatie

Na 29 dienstjaren bleek de werkgever van mijn vrouw niet meer in staat om de salarissen te betalen, en was een overname nodig om het bedrijf te redden. Hierop volgde een reorganisatie waarvan mijn vrouw het “slachtoffer” werd. Jammer,vond ze, maar zag het ook als een kans om eens ergens anders te gaan kijken. Wat volgde was een traject langs diverse instellingen & bedrijven, zoals UWV en potentiële werkgevers. Na zoveel dienstjaren bij één werkgever kan dat heel verfrissend zijn.

Frustrerend

Neem een organisatie als het UWV; de mensen die er zitten zijn vast van goede wil, maar in veel gevallen worden ze beperkt door een overdaad aan regeltjes, waardoor de communicatie op zijn zachtst gezegd nogal “stroperig” verloopt. Zoiets kan best frustrerend zijn wanneer je zelf een instelling hebt van “schouders eronder en weer door..” Ook kwam mijn vrouw in contact met diverse potentiële werkgevers, waarbij er één de kroon spande qua inefficiëntie.

Gesprek

Op een gegeven ogenblik liep ze een kledingwinkel in waar ze leuke merken verkochten, en, zo had ze gehoord, wel wat extra handen konden gebruiken. Op haar open sollicitatie werd direct enthousiast gereageerd; ze hoefde géén brief te schrijven, en mocht een paar dagen later al op gesprek komen. Tijdens dit gesprek sprak de eigenaar over zichzelf, zijn verleden, zijn plannen, zijn fysieke ongemakken,zijn ditjes en datjes, kortom hij vond zichzelf héél belangrijk. De enige gerichte vraag aan mijn vrouw was; “hoe denk je hier te komen?” “Met de auto”, was haar antwoord, en dat was het gesprek.
Er gingen twee weken voorbij, er was nog geen terugkoppeling geweest, dus dacht mijn vrouw toen ze in de buurt was; “ik ga eens even kijken hoe het daar is”.
Omslachtig legde de man uit dat ze een ander (jonger) meisje aangenomen hadden, en hij had nog niet kunnen bellen, want “hij had zo’n last van zijn poot!”

Telefoontje

Mijn vrouw accepteerde dat een ander de baan gekregen had, en ging verder met solliciteren, totdat ze een paar weken later een telefoontje kreeg; “of ze nog een langs wilde komen voor een gesprek, want misschien hadden ze toch niet de juiste keuze gemaakt”

Vol goede moed ging ze op weg naar een tweede gesprek, met het idee dat er dit keer waarschijnlijk wel een gerede kans op een baan zou zijn.
Wéér ging het over de man zelf, over de medewerkster die van de ene op de andere dag vertrokken was, en wéér werden er geen vragen gesteld die ook maar enigszins het idee gaven dat het een serieuze sollicitatie betrof, maar dit keer werden er wel harde afspraken gemaakt; Ze mocht,kort daarop, twee dagen mee draaien, om te laten zien wat ze kon.

Een dag voor de eerste ‘meewerkdag’ werd ze wederom gebeld; Men zag er toch maar van af, want….. een heleboel redenen werden aangevoerd , en in het kort kwam het er op neer dat er een ander aangenomen was die “beter in het plaatje paste” (oftewel een jongere leeftijd had). Mijn vrouw reageerde vrij laconiek, en nam afscheid met de mededeling dat het voor het bedrijf een gemiste kans was.

Jojo

Na zo’n 3 weken had mijn vrouw al weer een paar gesprekken gehad, en was er een goede kans op een nieuwe job. Terwijl ze wachtte op de bevestiging hiervan werd er gebeld, wederom dezelfde kledingwinkel; “Die “Trut” die ze hadden aangenomen kwam afspraken niet na, stelde haar eigen regels op, én had van de één op de andere dag een andere baan geaccepteerd, dus eh, zou er een mogelijkheid zijn om….. misschien….toch…?” Mijn vrouw heeft hen bedankt dat ze opnieuw aan haar gedacht hadden, en hen gelijk verteld dat ze geen “jojo” was, en geen behoefte had aan hernieuwde “kansen”.

Wat u niet wil….

Ondertussen werkt mijn vrouw alweer bij een leuke damesmodezaak, met een fijne werkgever. Het team aldaar is stabiel, er staan al jaren dezelfde gezichten. De firma die haar …wel – niet – wel – niet… wilde hebben heeft ondertussen nog steeds een probleem met medewerkers.

Onze conclusie is dat er in dit bedrijf nooit ‘rust’ zal zijn door het gedrag van de werkgever, en dit warrige beleid geeft de medewerkers de vrijheid om hun aanwezigheid, contracten en inzet als iets vrijblijvends te zien.

Wat je uitstraalt als werkgever is uiteindelijk ook wat je terugkrijgt van jouw Team!!

Walter Postma

Walter Postma is Kapper en Haarwerk-leverancier bij kapsalonRosa, en geeft trainingen & showpresentaties aan collega-kappers in heel Nederland. Als hobby schrijft deze ondernemer (song)teksten voor Lyricle.nl. In deze column schrijft hij over zaken uit het dagelijks leven,bespiegelingen op de actualiteit en geeft af en toe vrijblijvende adviezen…

No Comments Yet

Comments are closed